Święty Brat Albert

Adam Chmielowski

Adam Hilary Bernard Chmielowski CFA herbu Jastrzębiec, znany jako święty Albert Chmielowski oraz święty Brat Albert (ur. 20 sierpnia 1846 w Igołomii, zm. 25 grudnia 1916 w Krakowie) – polski zakonnik franciszkański, założyciel zgromadzenia albertynów i albertynek, powstaniec, malarz, święty Kościoła katolickiego, znany z pełnej poświęcenia pracy dla biednych i bezdomnych.

Dzieciństwo i młodość

Adam Chmielowski urodził się w Igołomii (wówczas powiat miechowski), jako najstarszy syn Józefy Borzysławskiej i Wojciecha Chmielowskiego, później naczelnika carskiej komory celnej w Szczypiornie pod Kaliszem. Był pierwszym dzieckiem w rodzinie, miał troje młodszego rodzeństwa (Stanisława, Mariana i Jadwigę). Ze względu na specyfikę tamtego okresu, ochrzczono go 26 sierpnia 1846 bez udziału księdza (tzw. chrzest z wody). Dopiero 17 czerwca 1847 roku, w kościele Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Warszawie, dopełniono ceremonii chrztu.

25 sierpnia 1853 roku Adam utracił ojca. W 1855 r. otrzymał stypendium rządowe i wyjechał do szkoły w Sankt Petersburgu, gdzie rozpoczął edukację w Korpusie Kadetów. Od 1858 r., po przeprowadzce do Warszawy, kontynuował naukę w Gimnazjum Realnym Jana Pankiewicza. W 1861 r. podjął studia w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Nowej Aleksandrii (Puławy), gdzie poznał i zaprzyjaźnił się z wybitnym malarzem Maksymilianem Gierymskim.

Po śmierci matki (28 sierpnia 1859 roku) rodzeństwo Adama przekazano pod opiekę siostry ojca – Petroneli Chmielowskiej. Młody Chmielowski kontynuował naukę w Instytucie Politechnicznym w Puławach. W tym okresie włączył się w działalność konspiracyjną.

W 1863 r. przyłączył się do powstania styczniowego. Walczył kolejno w oddziałach Leona Frankowskiego (pod Kurowem) i Mariana Langiewicza. Po wygranej bitwie pod Grochowiskami przeszedł z oddziałem Langiewicza do Galicji. Tu wzięty do niewoli przez Austriaków, został wywieziony do Ołomuńca na terenie ówczesnej monarchii habsburskiej. Wykorzystując sprzyjającą okazję zbiegł w maju 1863 r., przedostał się do kraju i włączył ponownie do walk powstańczych.

Bojowy szlak Adam Chmielowski zakończył 30 września 1863 r., kiedy to jego powstańczy oddział, dowodzony przez płk.Zygmunta Chmieleńskiego stoczył przegraną bitwę pod Mełchowem (powiat częstochowski), a on ciężko ranny w nogę trafił powtórnie do niewoli. Po wykonanej w prymitywnych warunkach (bez znieczulenia) amputacji lewej kończyny, jego dalsze leczenie odbywało się w szpitalu w Koniecpolu.

Zagrożony nasilającymi się represjami wobec powstańców, za staraniem rodziny, wydostał się z niewoli i w maju 1864 r. trafił do Paryża. Tu dzięki pomocy finansowej od Komitetu Polsko-Francuskiego mógł poddać się dalszemu leczeniu i otrzymał gutaperkową, najlepszą w tym czasie protezę. Po ogłoszeniu amnestii w 1865 r. powrócił do Warszawy.

Działalność malarska

Ecce Homo, 1879, Sanktuarium Ecce Homo św. Brata Alberta w Krakowie

Adam rozpoczął studia malarskie w Warszawie. Musiał je jednak przerwać z powodu sprzeciwu rady opiekuńczej, od której był zależny od śmierci obojga rodziców. Wyjechał na studia politechniczne do Gandawy. Po roku rozpoczął naukę na akademii sztuk pięknych w Monachium. Tam zaprzyjaźnił się z wieloma sławnymi artystami (Stanisławem Witkiewiczem, Józefem Chełmońskim, Aleksandrem Gierymskim,Leonem Wyczółkowskim i innymi). Wiele malował i wysyłał swoje obrazy na wystawy do Polski. Z tego okresu życia pochodzą pierwsze obrazy o tematyce religijnej, na przykład Wizja św. Małgorzaty, oraz najsłynniejszy religijny obraz Chmielowskiego Ecce Homo, który obecnie znajduje się w Krakowie w prezbiterium kaplicy sióstr Albertynek pw. Ecce Homo.

Dorobek Adama Chmielowskiego to 61 obrazów olejnych, 22 akwarele i 15 rysunków. Do najbardziej znanych prac należą m.in. Po pojedynku, Dziewczynka z pieskiem, Cmentarz, Dama z listem, Powstaniec na koniu, Wizja św. Małgorzaty, Zachód słońca, Amazonka.

Działalność zakonna

Wraz z namalowaniem obrazu Ecce Homo we wnętrzu Adama Chmielowskiego nastąpił przełom. 24 września 1880 roku wstąpił do Zakonu Ojców Jezuitów w Starej Wsi. Po roku zrezygnował z powodu depresji i silnego załamania nerwowego. Spokój odnalazł dopiero w regule Zakonu św. Franciszka z Asyżu. W roku 1884 osiadł w Krakowie, przy ulicy Basztowej 4, gdzie dalej malował, ale zaangażował się coraz bardziej w opiekę nad nędzarzami i bezdomnymi. Po pewnym czasie porzucił całkowicie malarstwo, poświęcając się pomocy ubogim. Mieszkał w ogrzewalni miejskiej przy ul. Skawińskiej na Kazimierzu razem z bezdomnymi, alkoholikami i nędzarzami. Sprzeciwiał się jałmużnie, której nie uznawał za prawdziwą pomoc, ale nierozwiązującym problemu biedy doraźnym zabiegiem uspokajającym sumienie bogatszych.

25 sierpnia 1887 roku w Kaplicy Loretańskiej kościoła Ojców Kapucynów w Krakowie Adam Chmielowski przywdział szary habit III Zakonu św. Franciszka i od tej pory znany jest jako brat Albert. Śluby zakonne złożył rok później, 25 sierpnia 1888. Dał początek założonemu przez siebie Zgromadzeniu Braci Albertynów. W 1891 roku założył Zgromadzenie Sióstr Albertynek. W Krakowie prowadził przytułek, w którym mieszkał razem z ubogimi. Z czasem powstawały nowe ośrodki m.in. we Lwowie,Tarnowie, Zakopanem.

Ostatnie chwile

Po zachorowaniu na raka żołądka, 23 grudnia 1916 roku przyjął sakrament ostatniego namaszczenia z rąk prepozyta kanoników regularnych laterańskich ks. Józefa Górnego. W południe 25 grudnia 1916 roku zmarł w opinii świętości. Miał wtedy 70 lat. Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim. Grób (obecnie pusty) znajduje się nadal w narożu kwatery XIa. Bezpośrednią przyczyną jego śmierci był rak żołądka.

„Za wybitne zasługi w działalności niepodległościowej i na polu pracy społecznej” Prezydent Ignacy Mościcki 10 listopada 1938 roku nadał mu pośmiertnie Wielką Wstęgę Orderu Odrodzenia Polski.

Kult

W dniu 15 września 1932 przeprowadzona została ekshumacja szczątków i ponowne złożenie ich w metalowej trumnie. Po zakończeniu wojny, w 1946 roku, kardynał Adam Sapieha rozpoczął proces informacyjny trwający do 1950 roku. W trakcie procesu 31 maja 1949 ponownie ekshumowano szczątki Brata Alberta i złożono je w kościele Ojców Karmelitów Bosych. Dnia 15 września 1967 kardynał Karol Wojtyła rozpoczął proces apostolski, a w styczniu 1977 papież Paweł VI wydał dekret o heroiczności cnót przyszłego świętego. W dniu 22 czerwca 1983 roku, podczas mszy św. na krakowskich Błoniach papież św.Jan Paweł II ogłosił Brata Alberta Chmielowskiego błogosławionym, a następnie 12 listopada 1989 roku, podczas kanonizacji w Rzymie – świętym. Jego doczesne szczątki znajdują się obecnie pod ołtarzem w Sanktuarium Ecce Homo św. Brata Albertana Prądniku Czerwonym w Krakowie.

W kalendarzu liturgicznym dla diecezji polskich obowiązkowe wspomnienie liturgiczne św. Alberta Chmielowskiego, zakonnika, przypada 17 czerwca (w diecezji sosnowieckiej, której jest on głównym patronem, obchód ten ma rangę uroczystości).

Św. Ludgarda z Tongeren

Święta Lutgarda

Św. Ludgarda (Lutgarda, Luitgard, Lutegarde) z Tongeren SOCist (ur. 1182 w Tongeren; zm. 16. czerwca 1246 w Aywières w Belgii), mistyczka, cysterka flamandzka. Słynęła za życia z licznych mistycznych wizji. Jest prekursorką nabożeństwa do Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz uwielbienia tajemnic życia, cierpień i chwały Zbawiciela na wzór Dworu Niebieskiego.

Życie

O życiu św. Ludgardy dowiadujemy się ze średniowiecznego żywota spisanego przez dominikanina, Tomasza z Cantimpré, który znał ją osobiście. Ludgarda w wieku 12 lat została przyjęta na wychowanie do klasztoru sióstr Benedyktynek św. Katarzyny koło St. Trond w diecezji Limbourg. Po przeżyciu widzenia Chrystusa przystąpiła do nowicjatu, gdzie ok. roku 1200 złożyła profesję, a już kilka lat później (1205) została przeoryszą tego klasztoru. Za radą przyjaciółki, św. Krystyny, wstąpiła do zakonu Cysterek w Aywières koło Brukseli o surowej regule. W nim Ludgarda żyła aż do śmierci.

Prowadziła życie pełne ascetyczne pełne umartwień i aktów zadośćuczynienia. Przez ostatnie 11 lat swojego życia była niewidoma.

Według jej biografa św. Ludgarda doświadczyła licznych widzeń mistycznych, najczęściej Chrystusa, ale także spotkania z duszami czyśćcowymi, z Matką Bożą oraz z innymi świętymi. Uchodzi za pierwszą Mistyczkę Serca Jezusowego i propagatorkę nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusowego. Pozostawiła po sobie słynną "Modlitwę Dworu Niebieskiego", którą ułożyła pod wpływem licznych zachwyceń nadprzyrodzonych w celu uczczenia tajemnic życia i cierpień Chrystusa i Maryi. Miała dar uzdrawiania chorych i nawracania grzeszników.

Św. Ludgarda jest patronką dobrego rozwiązania, niewidomych i niepełnosprawnych. Jej relikwie spoczywają w Bass-Ittre w Belgii. Jest patronką tego kraju.

W sztuce przedstawiana często podczas modlitwy przed Chrystusem Ukrzyżowanym.

W Kościele katolickim czczona jako święta. Jej wspomnienie obchodzone jest 16 czerwca.

Święty Wit

Święty Wit, cs. Muczenik Wit (ur. koniec III wieku w Mazzara na Sycylii, zm. ok. 304) – męczennik chrześcijański orazświęty Kościoła katolickiego i prawosławnego, zaliczany do Czternastu Świętych Wspomożycieli.

Życiorys

Wit był synem pogańskiego Sycylijczyka Gelasa, który piastował godność senatora miasta Mazzara (Mazara del Vallo), ale Wit wychowany został w duchu chrześcijańskim przez jego piastunkę Krescencję i jej męża Modesta. Gdy Wit miał siedem lat (według niektórych podań dwanaście), jego ojciec dowiedział się o wierze syna i usiłował go od niej odwieść schlebianiem i pogróżkami, a gdy to nie odniosło skutku, postawił go przed namiestnikiem. Chłopiec, mimo użycia tortur, nie porzucił Chrystusa i ostatecznie został przekazany cesarzowi Dioklecjanowi. Ten według podań rzucił go na pożarcie lwom, ale Wit uczynił przed zwierzętami znak krzyża, a te położyły się uległe przed nim.

Święty Wit został ugotowany w kotle z wrzącym ołowiem, a następnie rzucony dzikim zwierzętom i rozciągany na katowni.

Patronat

Wit jest patronem aktorów, aptekarzy, epileptyków, histeryków, górników, taksówkarzy, karczmarzy, zwierząt. Jest patronemCzech i Saksonii, a także wielu miast, szczególnie w Austrii i Bawarii.

Czczenie Świętego Wita jest także bardzo ważne dla Serbów, którzy obchodzą Dzień Świętego Wita (Vidovdan).

Dzień obchodów

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 15 czerwca.

Cerkiew prawosławna wspomina męczennika Wita dwukrotnie:

• 16/29 maja, tj. 29 maja według kalendarza gregoriańskiego
• 15/28 czerwca, tj. 28 czerwca według kalendarza gregoriańskiego (Vidovdan w Serbskim Kościele prawosławnym).

Ikonografia

Święty przedstawiany jest jako chłopiec w bogatym stroju, z liściem palmowym w ręce na znak jego męczeństwa, często też z lwem.

Metody Wyznawca

Metody I

Metody I, Metody Wyznawca, gr. Μεθόδιος Α΄, cs. Swiatitiel Miefodij, patriarch Konstantinopolskij (ur. 788-800 wSyrakuzach, zm. 14 czerwca 847 w Konstantynopolu) – patriarcha Konstantynopola, święty Kościoła katolickiego iprawosławnego.

Żywot świętego

Metody urodził się w zamożnej rodzinie. W młodym wieku został wysłany do Konstantynopola w celu uzupełnienia edukacji i zdobycia stanowiska na dworze. Metody jednak wstąpił do klasztoru w Bitynii I został w nim opatem.

Podczas prześladowań ikonodulii w 815 udał się do Rzymu, prawdopodobnie jako wysłannik usuniętego z urzędu patriarchy Nicefora I. Po powrocie w 821 został aresztowany i wygnany do Nikomedii. W 829 został uwolniony i otrzymał stanowisko na dworze cesarza Teofila.

Po śmierci cesarza w 843, wpływowy minister Teoktistos przekonał cesarzową Teodorę do przywrócenia kultu ikon. Następnie doprowadził do depozycji wspierającego ikonoklastów patriarchy Jana VII Gramatyka. Metody został jego następcą 4 marca 843 aż do śmierci. Nowy patriarcha ogłosił powrót ortodoksji. Starał się doprowadzić po pojednania ikonoklastów i ikonodulów.

Teodor pozostawił po sobie pisma polemiczne, hagiograficzne, homilie i poezję.

Kult

Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 14 czerwca.

Cerkiew prawosławna wspomina świętego 14/27 czerwca, tj. 27 czerwca według kalendarza gregoriańskiego.

W ikonografii święty przedstawiany jest w liturgicznych szatach biskupich. Jest starszym mężczyzną z niedługą, kasztanową brodą. Prawą dłonią błogosławi, w lewej trzyma ikonę Chrystusa.

Antoni Padewski

Antoni z Padwy, Antoni Padewski, właśc. Fernando Martins de Bulhões, pol. Ferdynand Bulonne (ur. 1195 wLizbonie, zm. 13 czerwca 1231 w Arcelli k. Padwy) – portugalski teolog, franciszkanin, święty Kościoła katolickiego,prezbiter i doktor Kościoła.

Pochodził z bogatej, szanowanej rodziny. Ochrzczono go imieniem Ferdynand. Przed 20 r.ż. wstąpił do zakonu Kanoników Regularnych św. Augustyna. Studiował dzieła klasyków łacińskich i święte księgi. Ponieważ ciągłe wizyty krewnych utrudniały mu skupienie się na nauce, poprosił przełożonych o przeniesienie do Opactwa Świętego Krzyża w Coimbrze(ówczesnej stolicy Portugalii). W 1219 otrzymał święcenia kapłańskie. Kiedyś przez przypadek poznał pięciu franciszkanów podążających do Maroka, aby nauczać muzułmanów. Ferdynand był pod wrażeniem ich prostego, ubogiego, ale jakże pogodnego stylu życia. Rok później otrzymał wieści, że zginęli oni śmiercią męczeńską.

W 1220 opuścił zakon kanoników regularnych św. Augustyna i wstąpił do zakonu franciszkanów (Zakon Braci Mniejszych) z nadzieją wyjazdu na misje do Maroka i poniesienia tam śmierci męczeńskiej za głoszenie Ewangelii. W zakonie franciszkańskim przyjął imię Antoni i rozpoczął studiowanie myśli św. Franciszka, Pisma Świętego, udzielał się w pracy duszpasterskiej i kaznodziejskiej. Jego kazania stały się sławne. Szczególny dar wymowy gromadził przy nim wielkie tłumy.

Wkrótce wyruszył do Maroka, aby tam nauczać. Jednak choroba nie pozwoliła mu kontynuować podróży. Podjął pracę w przytułku dla ubogich w pobliżu Forlì we Włoszech. Następnie przełożeni wysłali go w celu głoszenia Ewangelii w Lombardii. Antoni pracował jako wykładowca na uniwersytetach w Montpellier i Tuluzie. Pracował też jako wysłannik kapituły do papieża Grzegorza IX, który nazwał jego kazania szkatułką Biblii i nakazał mu pisać kazania na dni świąt. 30 maja 1227 mianowano go prowincjałem obszaru Emilia-Romania. Przez trzy kolejne lata Antoni pisał kazania niedzielne. W czerwcu 1230 papież zwolnił go z tych obowiązków. Antoni osiadł w klasztorze Świętej Marii w Padwie. Następnego roku ciężko zachorował na puchlinę wodną i zmarł mając 36 lat.

Za życia zwano go młotem na heretyków. Był jednym z najbardziej cenionych kaznodziei XIII w.; elokwentny, ze świetną pamięcią, szeroką wiedzą i silnym, czystym głosem.

Katolicy uznają, że pewnej nocy Dzieciątko Jezus nawiedziło Antoniego i ucałowało go zapewniając o miłości Boga. Z tej przyczyny święty jest przedstawiany z małym Jezusem z Nazaretu na ręku.

Kanonizacja

Jego proces kanonizacyjny jest najkrótszym w historii Kościoła katolickiego, kanonizowany 30 maja 1232 przez papieża Grzegorza IX (ogłoszony świętym 352 dni po śmierci).

16 stycznia 1946 papież Pius XII ogłosił go doktorem Kościoła.

Jego wspomnienie lub święto w Kościele katolickim obchodzone jest w dzienną rocznicę śmierci (13 czerwca) i jest hucznie obchodzone w Lizbonie.

Kult i patronat

Na miejscu grobu św. Antoniego w Padwie wznosi się poświęcona jego czci bazylika, jedno z najpopularniejszych sanktuariów w Europie.

W Polsce cieszy się szczególnym kultem w Przeworsku, Radecznicy, Ratowie, Łodzi-Łagiewnikach, Chełmie, Padwi Narodowej, Suszu, Niewodnicy Kościelnej.

Święty Antoni jest patronem osób i rzeczy zaginionych, Lizbony, Padwy, franciszkanów, antoninek, licznych parafii, kościołów i bractw; dzieci, górników, małżeństw, narzeczonych, położnic, ubogich, podróżnych.

Patronuje ok. 150 parafiom na terenie Polski.

Święty Antoni ustanowiony został też patronem miast: Przeworska (od 2015), Lipna (od 2009), Rybnika (od 2007), Jasła (od 1996), Brodnicy (od 2014), Tomaszowa Mazowieckiego (od 2015) oraz Lublina.

Ikonografia

W ikonografii św. Antoni przedstawiany jest w habicie franciszkańskim; nieraz głosi kazanie, czasami trzyma Dziecię Jezus.

Jego atrybutami są: księga, lilia, serce, ogień – symbol gorliwości, bochen chleba, osioł i ryba.

Flora z Beaulieu

Flora z Beaulieu (ur. po 1300 w Maurs w Owernii, zm. 1347 w Beaulieu w diecezji Cahors) – francuska dziewica izakonnica maltańska (joannitka), mistyczka i święta Kościoła katolickiego.

Urodziła się w pierwszych latach XIV wieku. Pochodziła z wielodzietnej rodziny. W wieku 13 lub 14 lat (1324) wstąpiła do klasztoru św. Jana Jerozolimskiego (Chrzciciela) w Beaulieu w diecezji Cahors, zależnego od joannitów (Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników św. Jana, z Jerozolimy, z Rodos i z Malty, SMOM). Była jedną z 38 mniszek tego klasztoru, które udzielały się w schronisku dla pielgrzymów. Zasłynęła poszczeniem, lewitacją, stygmatami i proroctwami, a także szczególnym nabożeństwem do Chrystusa Ukrzyżowanego, Matki Bożej Zwiastowania i św. Jana Chrzciciela.

Zmarła w 1347 na skutek schorzeń układu kostnego, powstałych po ekstazach przeżywanych przed Chrystusem Ukrzyżowanym.

Kult

Po śmierci przy jej grobie miało miejsce szereg niewytłumaczonych zjawisk. Jej relikwie przechowywane są w kościele w Issendolus w diecezji Cahors.

Jest patronką porzuconych, nawróconych, samotnych świeckich kobiet, ofiar zdrady oraz pielgrzymów.

Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzono 5 października, obecnie 12 czerwca; święto z Zakonie Maltańskim celebrowane jest 11 czerwca.

W ikonografii postać św. Flory przedstawiana jest w otoczeniu róż.

Xu Beihong

Xu Beihong (徐悲鸿; Xú Bēihóng) was born on July 19, 1895 in Yixing, China. He was primarily known for his shuimohua (Chinese ink paintings) of horses and birds and one of the first Chinese artists to articulate the need for artistic expressions that reflected a new modern China at the beginning of the 20th century. He was also regarded as one of the first to create monumental oil paintings with epic Chinese themes - a show of his high proficiency in an essential Western art technique.

Xu began studying classic Chinese works and calligraphy with his father Xu Dazhang when he was six, and Chinese painting when he was nine. In 1915, he moved to Shanghai, where he made a living off commercial and private work. He travelled to Tokyo in 1917 to study arts. When he returned to China, he began to teach at Peking University's Arts school at the invitation of Cai Yuanpei. Beginning in 1919, Xu studied overseas in Paris at the École Nationale Supérieure des Beaux-Arts, where he studied oil painting and drawing. His travels around Western Europe allowed him to observe and imitate Western art techniques. He came back to China in 1927 and, from 1927 to 1929, gained a number of posts at institutions in China, including teaching at National Central University (now Nanjing University) in the former capital city Nanjing.

In 1933, Xu organized an exhibition of modern Chinese painting that traveled to France, Germany, Belgium, Italy, and the Soviet Union. During World War II, Xu traveled to Southeast Asia, holding exhibitions in Singapore and India. All the proceeds from these exhibitions went to Chinese people who were suffering as a result of the war.

Galloping Horse

After the founding of the People's Republic of China in 1949, Xu became president of the Central Academy of Fine Arts and chairman of the Chinese Artists' Association.

Xu Beihong was a master of both oils and Chinese ink. Most of his works, however, were in the Chinese traditional style. In his efforts to create a new form of national art, he combined Chinese brush and ink techniques with Western perspective and methods of composition. He integrated firm and bold brush strokes with the precise delineation of form. As an art teacher, he advocated the subordination of technique to artistic conception and emphasizes the importance of the artist's experiences in life. Of all of the Painters of the modern era, it can be safely said that Xu is the one painter most responsible for the direction taken in the modern Chinese Art world. The policies enacted by Xu at the beginning of the Communist Era continue to control not only official Government Policy towards the arts, but they continue to direct the overall direction taken in the various Art Colleges and Universities throughout China.

Xu enjoyed massive support from art collectors across Asia. Between 1939 and 1941, he held solo exhibitions in Singapore, India and Malaya (Penang, Kuala Lumpur and Ipoh) to help raise funds for the war relief effort in China. In one war benefit exhibition in March 1939, Xu held a group exhibition with Chinese ink painting masters Ren Bonian (Chinese: 任伯年; pinyin: Rén Bónián) and Qi Baishi (Chinese:齐白石; pinyin: Qí Báishí), and showcased 171 works of art at the Victoria Memorial Hall.^[2]

He also met luminaries such as Rabindranath Tagore and Mahatma Gandhi during his stay in India, and got his sources of inspiration which led to the creation of iconic works such as the 4.21m-wide The Foolish Old Man Who Removed the Mountains painting on show at the Singapore Art Museum (SAM). Artworks like After a Poem of the Six Dynasties, Portrait of Ms Jenny and Put Down Your Whip were also created during his sojourns in Southeast Asia. SAM Director Kwok Kian Chow mentioned that Xu's name tops the list in Asian modern realism art, and his connections with various parts of Asia and Europe opened a new chapter of historical narratives, exchanges and influences of aesthetics and ideas in art.^[1]

Xu constantly pushed the boundaries of visual art with new techniques and international aesthetics, in bid to reinvent Chinese art. In fact, Xu's influence extends beyond China in the early 20th-century. Many pioneer Singapore artists such as Chen Wen Hsi, Lee Man Fong and Chen Chong Swee looked up to him as a mentor and a worthy peer, sharing Xu's advocate to closely observe nature and inject realism into Chinese painting.^[3]

The Malay Dancers, one of the two vases which was believed to have been made in the 1940s, and given to the two Huang brothers who were friends of Xu Beihong

Xu died of a stroke in 1953. After his death, a Xu Beihong Museum was established at his home in Beijing.

Controversy[edit]

In 2008, two ceramic vases painted by Xu Beihong came into the centre of a legal tussle, between the sponsor of the blockbuster art exhibition titled Xu Beihong In Nanyang at the Singapore Art Museum and the family friends of Xu. In their affidavit, the descendants of the late art collectors Huang Man Shi and Huang Meng Gui - brothers who were good friends with Xu - had passed the vases and some of Xu's paintings to Mr Jack Bonn, a Hong Kong art dealer in December 2006, to be auctioned off at Christie's auction house in Hong Kong in May 2007. The 18 cm-high vases were made in the 1940s, and titled Malay Dancers and Orchid. These items were to be returned to the descendants if the auctions failed. Instead, the vases went on show at the Museum without prior approval from the original owners. The Museum administration maintained they were unaware of any legal implications surrounding the artifacts during the preparation of the Xu Beihong exhibition. It was only after the end of the exhibition in July 2008, that the Museum received notice of the legal proceedings to reclaim the vases from Jack Bonn. In the meantime, the Museum acts as custodians to the vases until the end of the proceedings. On March 12, 2009 the vases were duly returned to the Singapore-based descendants of the Huang brothers.^[4]